சோவியத் யூனியன் உடைந்தது எப்படி? வல்லரசு வீழ்ந்ததன் பின்னணி ரகசியம்!

இன்று உலகையே உலுக்கிக் கொண்டிருக்கும் ரஷ்யா – உக்ரைன் போரைப் பார்க்கும் பலருக்கும் ஒரு கேள்வி இருக்கும்: “ஏன் இந்த இரண்டு நாடுகளும் இப்படி மோதிக்கொள்கின்றன? இதன் பின்னணி என்ன?”

இதற்கான உண்மையான பதிலை நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டுமானால், 1991-ஆம் ஆண்டுக்கு முந்தைய உலக அரசியலையும், அன்று உலகையே நடுங்க வைத்த சோவியத் யூனியன் (USSR) என்ற மாபெரும் வல்லரசின் வரலாற்றையும் நாம் உற்று நோக்க வேண்டும்.

இன்று தனித்தனி நாடுகளாகப் போர்க்களத்தில் நிற்கும் ரஷ்யாவும் உக்ரைனும், ஒரு காலத்தில் சோவியத் யூனியன் என்ற ஒரே குடையின் கீழ் அண்ணன்-தம்பிகளாக, அசுர பலத்துடன் வாழ்ந்தவைதான். ஆனால், உள்நாட்டுப் பொருளாதாரத் தேக்கம், தவறான ராணுவக் கணக்குகள் மற்றும் அரசியல் குழப்பங்களால் 1991-இல் சோவியத் யூனியன் சிதறியபோது, அது ஒரே இரவில் 15 புதிய நாடுகளாக உடைந்தது. அப்படி உருவான இரு நாடுகள்தான் ரஷ்யாவும் உக்ரைனும்.

அன்று அமைதியாகப் பிரிந்தது போல் தெரிந்தாலும், சோவியத் யூனியன் மறைந்த போது விட்டுச் சென்ற எல்லைப் பிரச்சினைகளும், அதிகாரப் போட்டிகளும்தான் இன்று உக்ரைன் போராக உருவெடுத்து உலகப் பொருளாதாரத்தையே அசைத்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.

ஒரு வல்லரசு எப்படி உருவானது, அதன் பலம் என்ன, அது ஏன் மெதுவாகப் பலவீனமடைந்து இறுதியில் சரிந்தது என்பதைப் பற்றிய ஒரு முழுமையான வரலாற்றுப் பயணம் தான் இக்கட்டுரை. வாருங்கள், விரிவாகப் பார்ப்போம்!

ஆரம்பகாலப் பின்னணி மற்றும் பலவீனம்: சோவியத் யூனியன் (1917-1979)

சோவியத் யூனியன் (USSR) என்ற ஒரு மாபெரும் வல்லரசு எப்படி உருவானது, அதன் அசுர பலம் என்ன, அது ஏன் மெதுவாகச் சரியத் தொடங்கியது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள நாம் 1917-ஆம் ஆண்டுக்குச் செல்ல வேண்டும்.

புரட்சியில் உதித்த புதிய தேசம் (1917)

1917-ஆம் ஆண்டிற்கு முன்பு வரை ரஷ்யாவை மன்னர்கள் (Tsar) ஆண்டு வந்தார்கள். மக்களிடம் பெரும் வறுமையும், பசியும் இருந்த அந்தச் காலகட்டத்தில், விளாடிமிர் லெனின் தலைமையில் ‘ரஷ்ய புரட்சி’ (அக்டோபர் புரட்சி) வெடித்தது. மன்னராட்சி வீழ்த்தப்பட்டு, உலகின் முதல் கம்யூனிச நாடாக சோவியத் யூனியன் உருவானது. ஏழை எளிய மக்களுக்கான நாடாக இது தன்னை உலகிற்கு அறிவித்துக் கொண்டது.

அசுர பலமும் வல்லரசு எழுச்சியும்

தொடக்கத்தில் பல பொருளாதார நெருக்கடிகளைச் சந்தித்தாலும், லெனினுக்குப் பிறகு வந்த ஜோசப் ஸ்டாலினின் கடுமையான திட்டங்களால் சோவியத் யூனியன் அசுர வேகத்தில் வளர்ந்தது:

• தொழில்துறை புரட்சி: விவசாய நாடாக இருந்த சோவியத் யூனியனை, மிகக் குறுகிய காலத்தில் கனரகத் தொழிற்சாலைகள் நிறைந்த நாடாக ஸ்டாலின் மாற்றினார்.
• இரண்டாம் உலகப்போர் வெற்றி: ஹிட்லரின் நாஜிப் படைகளை வீழ்த்துவதில் சோவியத் யூனியன் முக்கியப் பங்கு வகித்தது. போருக்குப் பின் அமெரிக்காவிற்கு இணையாக உலக அரங்கில் ஒரு ‘சூப்பர் பவர்’ (வல்லரசு) ஆக நிமிர்ந்து நின்றது.
• தொழில்நுட்ப சாதனை: விண்வெளிப் போட்டியில் அமெரிக்காவையே முந்திக்கொண்டு, உலகின் முதல் செயற்கைக்கோளான ‘ஸ்புட்னிக்’ (Sputnik) மற்றும் மனிதனை (யுரி ககாரின்) விண்வெளிக்கு அனுப்பி சாதனை படைத்தது.

மெதுவாகத் தொடங்கிய உள்நாட்டுப் பொருளாதாரத் தேக்கம் (பலவீனம்)

1950, 1960-களில் உச்சத்தில் இருந்த சோவியத் யூனியனின் பலம், 1970-களில் மெதுவாகப் பலவீனமடையத் தொடங்கியது. இதற்குப் பின்னால் இருந்த முக்கிய காரணங்கள்:

• அதிகாரக் குவிப்பும் ஊழலும்: நாட்டின் அனைத்துப் பொருளாதார முடிவுகளையும் மாஸ்கோவில் இருந்த அரசு அதிகாரிகளே எடுத்தனர் (Centralized Economy). இதனால் சந்தையில் என்ன தேவை என்பதைத் துல்லியமாகக் கணிக்க முடியாமல் போனது.
• ராணுவத்திற்கு மட்டுமே முக்கியத்துவம்: அமெரிக்காவுடன் போட்டி போடுவதற்காகத் தனது வருவாயில் பெரும் பகுதியை ராணுவத்திற்கும், அணு ஆயுதங்களுக்கும் மட்டுமே சோவியத் யூனியன் செலவிட்டது.
• மக்களின் அத்தியாவசியப் பொருட்களுக்குத் தட்டுப்பாடு: விண்வெளிக்கும் ராணுவத்திற்கும் கோடிக்கணக்கில் செலவு செய்த அரசிடம், சாதாரண குடிமக்களுக்குத் தேவையான சோப்பு, ஆடைகள், ரொட்டி (Bread) மற்றும் வீட்டு உபயோகப் பொருட்களைத் தரமானதாக உற்பத்தி செய்யப் போதிய நிதி இல்லை.
• பொருளாதார முடக்கம்: லியோனிட் பிரெஷ்நேவ் ஆட்சியின் கீழ் இருந்த 1970-களின் பிற்பகுதி, வரலாற்றில் “தேக்க நிலை” (Era of Stagnation) என்று அழைக்கப்படுகிறது. தொழிற்சாலைகளின் உற்பத்தித் திறன் குறைந்து, நாட்டின் பொருளாதாரம் முற்றிலும் முடங்கத் தொடங்கியது.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், வெளியிலிருந்து பார்ப்பதற்கு அணு ஆயுதங்களோடும் விண்வெளிச் சாதனைகளோடும் மிரட்டலான வல்லரசாகத் தெரிந்த சோவியத் யூனியன், 1979-ஆம் ஆண்டிற்குள் தனது சொந்த மக்களின் தேவைகளை நிறைவேற்ற முடியாமல் உள்நாட்டிற்குள் பொருளாதார ரீதியாகப் பலவீனமடையத் தொடங்கியிருந்தது. இதுவே அதன் சரிவிற்கான ஆரம்பப்புள்ளி.

திருப்புமுனை மற்றும் தவறான கணக்குகள்: ஆப்கானிஸ்தான் போர் (1979-1989)

ஏற்கனவே உள்நாட்டுப் பொருளாதாரத் தேக்கத்தில் தள்ளாடிக்கொண்டிருந்த சோவியத் யூனியன், தன்னைத் தானே அழித்துக்கொள்ள எடுத்த ஒரு மிக மோசமான முடிவுதான் 1979-இல் தொடங்கிய ஆப்கானிஸ்தான் படையெடுப்பு. வரலாற்றாசிரியர்கள் இப்போரைச் “சோவியத்தின் வியட்நாம் போர்” என்று அழைக்கிறார்கள்.

ஆப்கானிஸ்தானுக்குள் நுழைந்த சோவியத் ராணுவம்

1979 டிசம்பரில், ஆப்கானிஸ்தானில் இருந்த தனக்கு ஆதரவான கம்யூனிச அரசைக் காப்பாற்றவும், அங்கு பரவி வந்த கிளர்ச்சிகளை அடக்கவும் சோவியத் யூனியன் தனது நவீன ராணுவத்தை அந்நாட்டிற்குள் அனுப்பியது. சில மாதங்களில் நிலைமையைக் கட்டுக்குள் கொண்டு வந்துவிடலாம் என்று மாஸ்கோ தலைமை கணக்குப்போட்டது. ஆனால், அது ஒரு விபரீதமான தவறான கணக்காக மாறியது.

முஜாஹிதீன்களின் கொரில்லா தாக்குதல்

ஆப்கான் மலைப்பகுதிகளையும், குகைகளையும் நன்கு அறிந்த உள்ளூர் ‘முஜாஹிதீன்’ கிளர்ச்சியாளர்கள், சோவியத் படைகளுக்கு எதிராகக் கொரில்லா போர் முறையைக் கையாண்டனர். இவர்களுக்குப் பின்னால் அமெரிக்கா, பாகிஸ்தான் போன்ற நாடுகள் மறைமுகமாகப் பண உதவியும், அதிநவீன ஆயுதங்களையும் (குறிப்பாக சோவியத் ஹெலிகாப்டர்களை சுட்டு வீழ்த்தும் ‘ஸ்டிங்கர்’ ஏவுகணைகள்) வழங்கி உதவின. இதனால் போர் 10 ஆண்டுகள் நீண்டு, சோவியத் ராணுவத்திற்குப் பெரும் சேதத்தை ஏற்படுத்தியது.

பொருளாதாரத்தை உலுக்கிய நிதி நெருக்கடி

இந்த தேவையற்ற போர், ஏற்கனவே நலிவடைந்திருந்த சோவியத் பொருளாதாரத்தின் முதுகெலும்பை ஒடித்தது:

• கோடிக்கணக்கான வீண் செலவு: தினமும் கோடிக்கணக்கான ரூபாய்களை ராணுவ வாகனங்களுக்கும், எரிபொருட்களுக்கும், ஆயுதங்களுக்கும் மட்டுமே சோவியத் யூனியன் செலவிட வேண்டியிருந்தது.
• மனித உயிர் இழப்புகள்: இப்போரில் சுமார் 15,000 சோவியத் வீரர்கள் கொல்லப்பட்டனர் மற்றும் ஆயிரக்கணக்கானோர் படுகாயமடைந்தனர். இது சோவியத் மக்களிடையே அரசுக்கு எதிரான பெரும் கோபத்தை உருவாக்கியது.
• சர்வதேசத் தடைகள்: ஆப்கான் படையெடுப்பால் கோபமடைந்த அமெரிக்கா போன்ற நாடுகள், சோவியத் யூனியனுக்கு வழங்கி வந்த கோதுமை மற்றும் உணவுப் பொருட்கள் ஏற்றுமதியை நிறுத்தின. 1980 மாஸ்கோ ஒலிம்பிக் போட்டிகளையும் பல நாடுகள் புறக்கணித்தன.

வீழ்ச்சியை வேகப்படுத்திய திருப்புமுனை

1989-ஆம் ஆண்டு வேறு வழியே இன்றி, சோவியத் யூனியன் தனது படைகளை ஆப்கானிஸ்தானிலிருந்து முழுமையாகத் திரும்பப் பெற்றது. ஆனால், அதற்குள் நடக்க வேண்டிய சேதம் நடந்துவிட்டது.

ராணுவ ரீதியாகவும், நிதி ரீதியாகவும் இந்த 10 ஆண்டுப் போர் சோவியத் யூனியனை முற்றிலும் திவாலாக்கியது. வல்லரசு என்று உலக அரங்கில் மிரட்டிய ஒரு தேசம், தனது சொந்தப் பொருளாதாரத்தை ஒரு தவறான போரின் மூலம் எப்படிப் பலிகொடுத்தது என்பதற்குக் கசப்பான வரலாற்றுச் சாட்சிதான் இந்த ஆப்கானிஸ்தான் போர்.

மிக முக்கியமான சீர்திருத்தக் காலம் (பெரும் திருப்புமுனை): மிகைல் கோர்பச்சேவ் காலம் (1985)

ஆப்கானிஸ்தான் போரினாலும் உள்நாட்டுப் பொருளாதார முடக்கத்தினாலும் திணறிக்கொண்டிருந்த சோவியத் யூனியன், ஒரு மிகப்பெரிய மாற்றத்தை நோக்கி நகர்ந்தது 1985-இல்தான். அந்த ஆண்டில் சோவியத் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பொதுச் செயலாளராக ‘மிகைல் கோர்பச்சேவ்’ (Mikhail Gorbachev) பொறுப்பேற்றார். நாட்டை எப்படியாவது காப்பாற்ற வேண்டும் என்று அவர் கொண்டு வந்த சீர்திருத்தங்கள், துரதிர்ஷ்டவசமாக அந்த மாபெரும் வல்லரசின் வீழ்ச்சிக்கே வழிவகுத்தன.

நாட்டை மாற்ற வந்த இரண்டு மந்திரச் சொற்கள்

நாட்டின் நிலைமையைப் புரிந்துகொண்ட கோர்பச்சேவ், இரண்டு முக்கியமான கொள்கைகளை அறிமுகப்படுத்தினார்:

• கிளாஸ்நாஸ்த் (Glasnost – ‘வெளிப்படைத்தன்மை’): அதுவரை கம்யூனிச ஆட்சியில் அரசைப் பற்றிப் பேசவோ, விமர்சிக்கவோ மக்களுக்குச் சுதந்திரம் இல்லை. ஆனால், இந்தக் கொள்கையின் மூலம் மக்களுக்குப் பேச்சுரிமை, எழுத்துரிமை மற்றும் ஊடகச் சுதந்திரம் வழங்கப்பட்டது.
• பெரெஸ்துரோயிகா (Perestroika – ‘பொருளாதார மறுசீரமைப்பு’): அரசு மட்டுமே கையாண்டு வந்த பொருளாதாரக் கொள்கைகளில் மாற்றம் செய்யப்பட்டது. தனியார் சிறு தொழில்கள் தொடங்கவும், வெளிநாட்டு முதலீடுகளை ஈர்க்கவும் சில தளர்வுகள் கொண்டு வரப்பட்டன.

நல்ல எண்ணம்… ஆனால் விபரீதமான முடிவு!

கோர்பச்சேவ் நாட்டை முன்னேற்றத்தான் இந்தச் சீர்திருத்தங்களைக் கொண்டு வந்தார். ஆனால், பல தசாப்தங்களாகக் கடுமையான கட்டுப்பாட்டில் இருந்த சோவியத் யூனியன் மக்களுக்கு இந்தச் திடீர் சுதந்திரம் ஒரு புதிய பாதையைத் காட்டியது.

‘கிளாஸ்நாஸ்த்’ தந்த சுதந்திரத்தால், மக்கள் அதுவரை மனதில் தேக்கி வைத்திருந்த அரசாங்கத்தின் மீதான கோபத்தையும், ஊழல்களையும், ஆப்கான் போரின் தோல்விகளையும் பகிரங்கமாக ஊடகங்களில் பேசத் தொடங்கினர்.

‘பெரெஸ்துரோயிகா’ கொள்கையால் பழைய கம்யூனிச பொருளாதார முறையும் முழுமையாகச் செயல்படவில்லை, புதிய முதலாளித்துவ முறையும் சரியாக அமையவில்லை. இடைப்பட்ட காலத்தில் விலைவாசி தாறுமாறாக உயர்ந்ததுடன், அத்தியாவசியப் பொருட்களுக்கு மக்கள் மைல் கணக்கில் வரிசையில் நிற்க வேண்டிய அவலநிலை ஏற்பட்டது.

வீழ்ச்சிக்குக் காரணமான கொள்கைகள்

இந்தச் சீர்திருத்தங்கள் சோவியத் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பிடியை மெல்ல மெல்லத் தளர்த்தின. சோவியத் யூனியன் என்ற குடைக்குள் இருந்த உக்ரைன், பால்டிக் நாடுகள் (எஸ்தோனியா, லாட்வியா, லிதுவேனியா) போன்ற பல்வேறு நாடுகள், தங்களுக்குக் கிடைத்த சுதந்திரத்தைப் பயன்படுத்தி, சோவியத் பிடியிலிருந்து வெளியேறித் தனி நாடுகளாக மாற வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை வலுவாக முன்வைக்கத் தொடங்கின.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், நோயாளியாக இருந்த சோவியத் யூனியன் என்ற தேசத்தைக் குணப்படுத்தக் கோர்பச்சேவ் கொடுத்த ‘சீர்திருத்தம்’ என்ற சக்திவாய்ந்த மருந்து, அதன் உடலுக்குப் பொருந்தாமல், அதன் வீழ்ச்சியை இன்னும் வேகமாக்கியதுதான் வரலாற்று முரண்.

உள்நாட்டுக் குழப்பம் மற்றும் இறுதி வீழ்ச்சி: அதிகாரப் போட்டியும் ஆகஸ்ட் புரட்சியும் (1991)

மிகைல் கோர்பச்சேவின் சீர்திருத்தங்களால் சோவியத் யூனியன் பலவீனமடைந்து கொண்டிருந்த வேளையில், 1991-ஆம் ஆண்டு அந்த மாபெரும் வல்லரசுக்கு மரண அடியாக மாறியது. அதுவரை உலகையே நடுங்க வைத்த ஒரு பேரரசு, உள்நாட்டுக் குழப்பங்களாலும் அதிகாரப் போட்டியாலும் தனக்குள்ளேயே சிதைந்து போன இறுதி நிமிடங்கள் இவை.

ஆகஸ்ட் புரட்சி (August Coup – 1991)

கோர்பச்சேவின் கொள்கைகளால் கம்யூனிச ஆட்சி கையை விட்டுப் போவதை அங்கிருந்த தீவிர கம்யூனிஸ்ட் தலைவர்களாலும், ராணுவ உயர் அதிகாரிகளாலும் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. இதனால், 1991 ஆகஸ்ட் மாதம் கோர்பச்சேவை வீட்டுக்காவலில் வைத்து, ஆட்சியைப் பிடிக்க அவர்கள் ஒரு ராணுவப் புரட்சியை மேற்கொண்டனர்.

ஆனால், சுதந்திரக் காற்றைச் சுவாசிக்கத் தொடங்கியிருந்த சோவியத் மக்கள் இதற்குப் பயந்து பின்வாங்கவில்லை. மாஸ்கோ தெருக்களில் லட்சக்கணக்கான மக்கள் ராணுவ டாங்குகளுக்கு எதிராகத் திரண்டனர். இந்த மக்கள் போராட்டத்திற்குப் புதிய தலைவராக உருவெடுத்த ‘போரிஸ் எல்ட்சின்’ (Boris Yeltsin) தலைமை தாங்கினார். இதனால் வெறும் மூன்று நாட்களில் அந்த ராணுவப் புரட்சி தோல்வியில் முடிந்தது.

ராணுவப் புரட்சி தோல்வியடைந்தாலும், அதன் பிறகு கோர்பச்சேவினால் தனது அதிகாரத்தைத் தக்கவைக்க முடியவில்லை. நிழல் உலக ராஜாவாகப் போரிஸ் எல்ட்சின் கைகளில் அதிகாரம் மாறத் தொடங்கியது. இந்த உள்நாட்டுக் குழப்பத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, சோவியத் யூனியன் என்ற குடைக்குள் இருந்த நாடுகள் ஒவ்வொன்றாகத் தங்களைத் தனி நாடாக அறிவிக்கத் தொடங்கின. உக்ரைன், பெலாரஸ் போன்ற நாடுகள் சோவியத் யூனியனிலிருந்து பிரிவதாக அடுத்தடுத்து அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவித்தன.

சோவியத் கொடி இறக்கப்பட்ட வரலாற்றுத் தருணம்

இனி காப்பாற்ற எதுவுமே இல்லை என்பதை உணர்ந்த மிகைல் கோர்பச்சேவ், 1991 டிசம்பர் 25 அன்று தனது அதிபர் பதவியை ராஜினாமா செய்தார்.

அன்று இரவு, மாஸ்கோவின் கிரெம்ளின் மாளிகையின் உச்சியில் 74 ஆண்டுகளாகப் பறந்துகொண்டிருந்த, உலக கம்யூனிசத்தின் அடையாளமான ‘அரிவாள் சுத்தியல்’ பொறித்த சிவப்பு நிற சோவியத் கொடி மெதுவாகக் கீழே இறக்கப்பட்டது. அதற்குப் பதிலாக ரஷ்யாவின் மூவண்ணக் கொடி ஏற்றப்பட்டது.

ஒரு வல்லரசின் முடிவு

மறுநாள், 1991 டிசம்பர் 26 அன்று, சோவியத் யூனியன் அதிகாரப்பூர்வமாகக் கலைக்கப்பட்டது. அது ஒரே நாளில் 15 தனித்தனி நாடுகளாக (ரஷ்யா, உக்ரைன், கசகஸ்தான், உஸ்பெகிஸ்தான் உள்ளிட்ட நாடுகள்) சிதறிப்போனது.

ஆரம்பத்தில் அசுர பலத்துடன் எழுந்து, விண்வெளியிலும் ராணுவத்திலும் சாதனை படைத்த சோவியத் யூனியன், தவறான பொருளாதாரக் கொள்கைகள், ஆப்கான் போரின் நிதி நெருக்கடி மற்றும் உள்நாட்டு அரசியல் குழப்பங்களால், ஒரு குண்டு கூட வெடிக்காமல் உள்ளுக்குள்ளேயே சரிந்து வரலாறாக மாறியது.

வீழ்ச்சிக்குப் பிந்தைய விளைவுகள்: சோவியத் யூனியன் மறைவும் உலக அரசியல் மாற்றமும்

ஒரு மாபெரும் வல்லரசான சோவியத் யூனியன் உடைந்த நிகழ்வு என்பது வெறும் ஒரு நாட்டின் எல்லைகள் மாறியதோடு நின்றுவிடவில்லை. அது ஒட்டுமொத்த உலக அரசியலின் திசையையே மாற்றியமைத்தது. 1991-க்குப் பிறகு சர்வதேச அரங்கில் ஏற்பட்ட அதிரடி மாற்றங்கள் இதோ:

15 புதிய நாடுகளின் பிறப்பு

சோவியத் யூனியன் என்ற மிகப்பெரிய குடை உடைந்தபோது, அதிலிருந்து 15 சுதந்திர நாடுகள் உலக வரைபடத்தில் புதிதாக உதயமாகின. அவை புவியியல் ரீதியாக ஐந்து பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்படுகின்றன.

• ரஷ்யா: சோவியத் யூனியனின் பரப்பளவு, ராணுவம் மற்றும் அணு ஆயுதங்களில் பெரும் பகுதியைத் தன்வசப்படுத்திக் கொண்டு அதன் நேரடி வாரிசாக உருவெடுத்தது.
• கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகள்: உக்ரைன் (Ukraine), பெலாரஸ் (Belarus), மால்டோவா (Moldova).
• பால்டிக் நாடுகள்: எஸ்தோனியா (Estonia), லாட்வியா (Latvia), லிதுவேனியா (Lithuania).
• மத்திய ஆசிய நாடுகள்: கசகஸ்தான் (Kazakhstan), உஸ்பெகிஸ்தான் (Uzbekistan), தஜிகிஸ்தான் (Tajikistan), துர்க்மெனிஸ்தான் (Turkmenistan), கிர்கிஸ்தான் (Kyrgyzstan).
• காகசஸ் நாடுகள்: ஜார்ஜியா (Georgia), ஆர்மீனியா (Armenia), அஜர்பைஜான் (Azerbaijan).

ஒரே இரவில் இத்தனை நாடுகள் பிரிந்தது, உலக வரலாற்றின் மிக முக்கியமான எல்லை மறுசீரமைப்பாகக் கருதப்படுகிறது.

பனிப்போர் (Cold War) முடிவுக்கு வந்தது

இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பிறகு, சுமார் 45 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக அமெரிக்காவிற்கும் சோவியத் யூனியன் அமைப்பிற்கும் இடையே உலகளவில் கடுமையான ‘பனிப்போர்’ நடந்து வந்தது. நேரடியாகப் போரிடாமல், ஆயுதக் குவிப்பு மற்றும் உளவு வேலைகளின் மூலம் உலகை இரண்டு துருவங்களாகப் பிரித்து வைத்திருந்த இந்தப் போட்டி, சோவியத் யூனியனின் மறைவோடு அதிகாரப்பூர்வமாக முடிவுக்கு வந்தது.

அமெரிக்காவின் ஒற்றை ஆதிக்கம்

சோவியத் யூனியன் கலைக்கப்பட்டதால், உலக அரங்கில் அமெரிக்காவை எதிர்க்க ஆள் இல்லாத நிலை உருவானது. கம்யூனிசக் கொள்கை பின்னடைவைச் சந்திக்க, முதலாளித்துவமும் (Capitalism) தாராளமயமாக்கப்பட்ட பொருளாதாரமும் உலகம் முழுவதும் அசுர வேகத்தில் பரவின. உலக நாடுகள் பலவும் தங்களின் வெளியுறவுக் கொள்கைகளை அமெரிக்காவை மையப்படுத்தி மாற்றியமைக்கத் தொடங்கின.

தொடரும் வரலாற்றுத் தழும்புகள்

சோவியத் யூனியன் அன்று அமைதியாக உடைந்ததாகத் தோன்றினாலும், அது விதைத்துச் சென்ற எல்லைப் பிரச்சினைகளும் இனக் குழு மோதல்களும் இன்றுவரை உலகைப் பாதித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. ஆர்மீனியா-அஜர்பைஜான் மோதல்கள் மற்றும் இன்று நாம் காணும் ரஷ்யா-உக்ரைன் போர் வரை பல சர்வதேசப் பிரச்சினைகளின் வேர்கள், அன்று சோவியத் யூனியன் சிதறுண்ட வரலாற்று நிகழ்வில்தான் தொடங்குகின்றன.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், 1991-இல் சோவியத் யூனியன் மறைந்த அந்த நிமிடம், இருபதாம் நூற்றாண்டின் மிக நீண்டதொரு அரசியல் அத்தியாயத்தை முடித்து வைத்து, இன்றைய நவீன உலக அரசியலுக்கான புதிய பாதையைத் திறந்துவிட்டது.

1991-இல் சோவியத் யூனியன் சரிந்தபோது, அமெரிக்காவின் ஒற்றை ஆதிக்கம் மட்டுமே இனி உலகை ஆளப்போகிறது என்று பலரும் நினைத்தார்கள். ஆனால், வரலாறு எப்போதும் ஒரே இடத்தில் நிற்பதில்லை. சோவியத் யூனியன் மறைந்து 35 ஆண்டுகளைக் கடந்துவிட்ட இன்றைய காலகட்டத்தில், உலக அரசியல் மீண்டும் ஒரு புதிய திசையை நோக்கி நகரத் தொடங்கியிருக்கிறது.

அன்று சோவியத் யூனியனின் முதன்மை வாரிசாக உருவெடுத்த ரஷ்யா, இன்று தன் பழைய வல்லரசு அந்தஸ்தை மீட்டெடுக்க தீவிரமாக முயன்று வருகிறது. மேற்கத்திய நாடுகளின் பொருளாதாரத் தடைகளையும், உக்ரைன் போரின் சவால்களையும் தாண்டி, இன்றைய ரஷ்யா உலக அரசியலில் ஒரு தவிர்க்க முடியாத சக்தியாக நிமிர்ந்து நிற்கிறது.

இதற்கு மிக முக்கியக் காரணம், அமெரிக்காவின் ஒற்றை ஆதிக்கத்திற்கு மாற்றாக உருவாகியுள்ள ‘பிரிக்ஸ்’ (BRICS) போன்ற சர்வதேச அமைப்புகளாகும். ரஷ்யா, சீனா, இந்தியா, பிரேசில் மற்றும் தென்னாப்பிரிக்கா ஆகிய நாடுகள் இணைந்து உருவாக்கிய இந்த அமைப்பு, இன்று உலகப் பொருளாதாரத்தில் அமெரிக்கா மற்றும் ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கு ஒரு பலமான சவாலை விடுத்து வருகிறது. குறிப்பாக, சர்வதேச வர்த்தகத்தில் அமெரிக்க டாலரின் ஆதிக்கத்தைக் குறைத்து, தங்களின் சொந்த நாணயங்களைப் பயன்படுத்தும் உத்திகளை இந்த நாடுகள் கையாண்டு வருகின்றன.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், அன்று அசுர பலத்துடன் இருந்த சோவியத் யூனியன் உள்நாட்டுக் குழப்பங்களால் சரிந்தது ஒரு காலம். ஆனால் இன்று, அதே சோவியத் மண்ணிலிருந்து மீண்டெழுந்த ரஷ்யா, பிரிக்ஸ் போன்ற புதிய கூட்டணிகள் மூலம் உலகை மீண்டும் ஒரு ‘பலதுருவ உலகமாக’ (Multipolar World) மாற்றி அமைத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

வரலாறு என்பது முடிந்துபோன பக்கங்கள் அல்ல; அது நேற்றைய வீழ்ச்சியிலிருந்து இன்றைய புதிய எழுச்சியை நோக்கித் தொடரும் ஒரு சுழற்சி என்பதைத்தான் சோவியத் யூனியனின் இந்த நீண்ட பயணம் நமக்கு உணர்த்துகிறது.